پس بيايم علاوه بر شعاردادن و اظهار وجود، خواسته هاي مشخصي هم داشته باشيم. خواسته هاي دست يافتني.

نه مثل اصلاح طلب ها باشيم كه فقط به فكر اصلاح نظام هستن، نه اشتباهات گذشته رو تكرار كنيم.

ما بيشماريم؛ ما هستيم؛ ما خواسته هاي مشخصي داريم

آن كس كه قلب ندا را شكافت؛ يا آن كس كه به استناد يك خبر تاييد نشده، به يك بازيگر سينما فحاشي كرد؟

آن كس كه مادر ندا را داغدار كرد؛ يا آن‌كس كه آبروي ليلا را برد؟

آن كس كه ندا را منافق خواند؛ يا آن‌كس كه اوتادي را فاحشه ناميد؟

● مراسمي است كه متعلق به جمهوري اسلامي نيست؛

● سال هاست كه نظام، سعي در كمرنگ كردن اين مراسم دارد؛

● برگزاري آن منحصر به تهران و يا شهرهاي بزرگ نيست و در هر شهر بزرگ و كوچكي برگزار مي شود؛

● نيروي انتظامي نيروي كافي براي كنترل آن ندارد؛

● خانواده ها در اين مراسم حضور دارند؛

● به صورت پراكنده و در محله هاي مختلف برگزار مي شود و كنترل آن غير ممكن است؛

● خارج از ساعت كاري برگزار مي شود و تعداد بيشتري مي توانند در آن شركت كنند؛

● در شب برگزار مي شود و امكان ادامه دادن آن تا ساعت‌هاي زيادي وجود دارد

● به علت تاريكي هوا، شناسايي چهره‌ها غير ممكن است؛

● ذاتا با سر و صدا و شور و هيجان همراه است؛
…

من به تو راي ندادم آ مير حسين. پشيمون هم نيستم. هنوز هم كلي بهت انتقاد دارم. اما هر چي كه زمان مي گذره، مي بينم كه تو داري بزرگ‌تر مي‌شي. حرف‌هات دلنشين‌تر مي‌شه. امروز كه بيانيه ي جديدت رو خوندم، به اين نتيجه رسيدم كه توي اين 4 – 5 ماه، نه تنها ما رشد كرديم، كه تو هم رشد كردي و بزرگتر و عاقل‌تر شدي.

گرچه شايد هيچوقت نتوني رهبر اين جنبش باشي و هميشه همه چيز رو دير بگيري و دير بيانيه بدي و آخر از همه بياي توي راهپيمائي، اما همينقدر كه داري تغيير مي كني و بزرگ مي‌شي، برام يه دنيا ارزش داره.

اميدوارم هميشه به اين حرفت پابند باشي كه:

ملت، رهبرانند.

چیزهایی كه در مدت دستگیری، دستگیرم شد:
1- متوجه شدم كه نیروی انتظامی، بیشتر از اون ‌كه به فكر برقراری نظم و امنیت باشه، به فكر “ادب‌كردن” آدم‌های معترضه. (از لحظه‌ی دستگیری تا زمانی كه جلوی قاضی حاضر شدم، مدام با این جملات مواجه می‌شدم: «آدمتون می‌كنیم، كاری می‌كنیم كه دیگه هیچ‌وقت به فكر رای دادن نیفتید، باید از ت… آویزون‌تون كنیم تا ادب بشین، …».
خدا رو شكر می‌كنم كه ماجرای كهریزك لو رفته و دست نیروی انتظامی برای ادب كردن معترضین تا حد زیادی بسته شده.
2- تصویر كاملا اشتباهی از معترضین در ذهن پرسنل نیروی انتظامی نقش بسته و این افراد، ذاتا انسان‌های بدی نیستن؛ حتا بعضی از اون‌ها، آدم‌های شریفی هم هستند و اگر خیلی از ما ها به‌جای اون‌ها بودیم (و چنین تصویر غلطی در ذهن داشتیم) رفتار مشابهی رو نشون می‌دادیم.
3- در 4 ماه اخیر، پرسنل نیروی انتظامی سختی‌های زیادی رو متحمل شدن و جنبش سبز، اون‌‌ها رو بدجوری كلافه كرده. یكی از كسایی كه حدود نیم ساعت دست من رو گرفته بود و در بین جمعیت معترض می‌چرخوند تا عبرتی باشم برای بقیه، می‌گفت: «4 ماهه كه از دست شما خواب و خوراك درست و حسابی نداریم».
4- نیروی انتظامی فكر می‌كنه كه معترضین، آدم‌های ترسویی هستند؛ چراكه وقتی جمعیت معترض، به پلیس ضد شورش می‌رسن سكوت می‌كنن! اون‌ها توقع دارن كه مردم با اونها درگیر بشن و وقتی سكوت مردم معترض رو می‌بینن، بین خودشون شروع می‌كنن به مسخره كردن جماعت معترض ساكت.
5- آدم وقتی دستگیر می‌شه و كسی از حال و روزش خبر نداره، حاضره بابت هر كار كرده و ناكرده عذر خواهی كنه و در مقابل، بهش اجازه بدند یه تماس 20 ثانیه‌ای با بیرون از بازداشت‌گاه داشته باشه.

اما حواشی ماجرا:
- از لحظه‌ی دستگیری تا حدود نیم ساعت بعد، همراه تعداد زیادی پلیس ضد شورش، در محوطه‌ی بیرون استادیوم چرخونده شدم. توی این مدت، مدام می‌خندیدم؛ بس‌كه صحنه‌های خنده‌داری پیش می‌اومد. صحنه رو تصور كنید: یه مامور، سمت راست من ایستاده بود و دست چپ من رو گرفته بود (!) و وقتی كه فرمانده‌اش دستور ایست و عقبگرد می‌داد، من و مامور عزیز، به هم گره می‌خوردیم و من (كه در این جور صحنه‌ها، كنترلم رو از دست می‌دم)‌ تا حد خفگی می‌خندیدم. یا مثلا هر جا كه می‌ایستادن، به من می‌گفتن «بشین». بعد از مدتی، خودم وظیفه‌ام رو انجام می‌دادم و تا اونها می‌خواستن به من بگن «بنشین» می‌دیدن كه من مثل یه بچه‌یتیم، نشسته‌ام كف خیابون و دارم با سنگ‌ریزه‌های كف خیابون بازی می‌كنم؛ خودشون خنده‌شون می‌گرفت از این صحنه! كلا انقدر خندیدم كه چند بار از پشت با باتوم بهم زدن و گفتن: «الدنگ خان، نیشت رو ببند»
- درجه‌داری كه من رو دستگیر كرده بود (و آدم جدی و خشنی بود)، وقتی كه می‌خواست من رو به افرادش تحویل بده، بعد از این كه چند تا فحش باحال داد (و من خیلی از این كارش لذت بردم) در كمال تعجب به افرادش گفت: «باهاش كاری نداشته باشین»
- ماموری كه دست من رو گرفته بود (و بعدا كه با هم رفیق شدیم، دستم رو ول كرد) جوون با مزه‌ای بود كه یكسره فحش می‌داد! یه بار ازش پرسیدم: «راسته كه می‌گن توی بازداشتگاه ترتیب زندانی‌ها رو می‌دن؟» اون هم با جدیت تمام گفت: «نه، نترس، با تو كاری ندارن، تو كه بچه خوشگل نیستی». این رو كه گفت، هم من، هم خودش، هم همه‌ی مامورای اطرافش زدیم زیر خنده. بعد از نیم ساعت، اونقدر با هم خوب شده بودیم كه وقتی می‌نشستم روی زمین، به اطرافیانش می‌گفت: «با این كاری نداشته باشین، دوست منه». یه بار هم كه نشسته بودم، نخ اضافه‌ای كه روی كلاهم بود رو از جا كند و گفت: «نخش در اومده بود، برات كندمش».
- نیم ساعت اول كه گذشت، من رو تحویل یه گروه دیگه دادن. گوشی موبایلم رو گرفتن و چك كردن. خوشبختانه چیز خاصی توش نبود. صورت‌جلسه كردن و سوار ماشین شدم.
- همیشه دوست داشتم سوار Hilux بشم؛ اما فكر نمی‌كردم توی اولین تجربه‌ام، سوار هایلوكس پلیس بشم، اون هم قسمت عقب، اون هم بین یه حصار فلزی! وقتی ماشین حركت كرد، سردم شد. یك ساعتی می‌شد كه دستگیر شده بودم.
- یكی از كسایی كه همزمان با من گرفته بودنش، شروع كرد به حاشا كردن و می‌گفت كه اشتباهی گرفتنش. مامورها هم از خجالتش در اومدن! به من كه رسید، همه چیز رو گردن گرفتم، دلیلی نداشت كه بخوام دروغ بگم، با دسته‌ی كورا كه طرف نبودم!
- من رو بردن توی اتاقی كه یه‌جور بازداشتگاه بود و حدود 15 نفر اونجا بودن. چند تا شون كسایی بودن كه دلال بلیط بودن و دستگیر شده بودند. چندتایی هم شعار داده بودن. یه نفر هم بود كه دزدی كرده بود. محفل، بی‌ریا بود.
- لحظه‌ای كه وارد این اتاق شدم، اولین چیزی كه توجهم رو جلب كرد، بوی گند جوراب بود. یكی از زندانی‌ها، از قیافم فهمید كه دارم بالا میارم و گفت: «سخت نگیر داداش، بوی برنج محسنه». همه زدیم زیر خنده. روحیه‌ها خوب بود.
- هوا داشت تاریك می‌شد. از جام پا شدم و از پنجره‌‌ی كوچیكی كه توی ارتفاع زیاد نصب شده بود به بیرون نگاه كردم. تصویر عجیبی بود، كاش یه دوربین داشتم و ازش عكس می‌گرفتم: یه پنجره‌ی كوچیك توی ارتفاع 2.5 متری، پشتش یه حفاظ آهنی، پشتش شاخه‌های یه درخت، پشتش یه ماه تقریبا كامل، پشتش یه آسمون كه می‌شد وسعتش رو تصور كرد. عجیب دلم گرفت.
- كاش می‌تونستم یه اس. ام. اس. به بیرون از اینجا بفرستم. تازه قدر موبایل رو فهمیده بودم. توی این فكر بودم كه دیدم از كنارم صدای یه خانم از توی تلفن میاد. برگشتم دیدم نفر كناری داره با موبایل حرف می‌زنه! صحبتش كه تمام شد، پرسیدم «چه‌جوری موبایلت رو آوردی توی بازداشتگاه؟» گفت: «توی شورتم قایم كردم». اینجا بود كه به اهمیت شورت پی بردم. واقعا باید قدر شورت‌ها مون رو بدونیم، همیشه از چیزهای مهم محافظت می‌كنن. از شانس بد من، خط موبایل اون آقا، اعتبار نداشت و نمی‌شد به بیرون زنگ زد.
- هر چند دقیقه یكبار، اسم یه نفر رو می‌خوندن و می بردن بیرون. نوبت من كه رسید، با احترام برخورد كردند و بردن پیش قاضی. هنوز یه نفر پیش قاضی بود و من باید منتظر می‌موندم. توی این مدت كوتاه، چند تا چیز از ذهنم گذشت: یكی این كه یادم افتاد كه ما باور نمی‌كردیم كه راستی راستی بخوان قاضی بیارن توی استادیوم (كلی هم این خبر رو مسخره كرده بودیم)، ولی واقعا آورده بودن! (قاضی، مرد خوش‌تیپ و محترمی بود كه كت و شلوار شیكی هم پوشیده بود. از اون تیپ قاضی‌هایی بود كه آدم دلش می‌خواست تند تند جرم كنه و بره پیشش! اثری هم از ریش و سیبیل توی صورتش دیده نمی‌شد). یه چیز دیگه هم به ذهنم رسید: این كه من چقدر بد شانسم! بین 90 هزار تا آدم 8 – 9 نفر رو گرفته بودن، یكیش هم من بودم كه نه سر پیاز بودم نه ته پیاز. احتمال دستگیر شدنم رو حساب كردم، دیدم می‌شه “یك ده هزارم”، یعنی “یك صدم درصد”! تف به این شانس، تف به این قانون احتمال.

تا یادم نرفته بگم كه یه نفر توی بازداشتگاه بود كه خرید و فروش بلیط می‌كرد و ساعت 10 صبح دستگیر شده بود و شاش داشت و اجازه نداده بودن بره توالت. از درد به خودش می‌پیچید و التماس می‌كرد كه بره دستشویی، اما نمی‌بردنش. وقتی توی اتاق قاضی منتظر ایستاده بودم، صدای اون بیچاره رو می‌شنیدم كه می‌گفت: «به جان مادرم شاش دارم، به قرآن راست می‌گم، الانه كه خودم رو خیس كنم، …». یكی از سربازها اومد تو و به سرهنگی كه توی اتاق بود گفت: «قربان، این یارو راست می‌گه، اگه نبریمش توالت گند می‌زنه به بازداشت‌گاه». سرهنگ دستور داد كه ببرنش یه گوشه تا كارش رو بكنه.

- نوبت من شد. قاضی، پرونده رو خوند و به قیافه معصوم من نگاه كرد (یه جورایی شبیه گربه‌ی چكمه‌پوش توی كارتون seherek شده بودم؛ اون‌جایی كه كلاهش رو از سرش در آورده بود و معصومیت از قیافه‌ش می‌بارید). قاضی نصیحتم كرد و یه چیزایی زیر پرونده‌ام نوشت. بعد من رو آوردن بیرون و یه تعهد نامه گرفتن كه دیگه همچین غلطی نكنم و گفتن آخرین باری باشه كه طرفای استادیوم پیدات می‌شه. (البته، اگه این رو نمی‌گفتن هم عمرن دیگه می‌رفتم استادیوم، با او بازی مسخره‌ی آبكی، حیف وقت آدم كه برای 4 تا شعار، پاشه بره یه بازی تخمی رو تماشا كنه و به خودش و استقلال و پیروزی و فدراسیون فحش بده).
- شب شده بود، “آزاد” شدم، توی محوطه‌ی “آزادی” تنهای تنها بودم، و نمی‌دونستم باید از كدوم طرف برم.
- شاید براتون خنده دار باشه، اما توی راه برگشت، خسته و گرسنه و تشنه، به یاد دوغ “عاليس” افتادم كه دیشب خریده بودم و گذاشته بودمش توی یخچال و حالا صداش می‌اومد كه می‌گفت: «زودتر بیا من رو بخور و مست كن!»
- توی چند ساعتی كه زندانی بودم، كتك نخوردم، كسی هم بی احترامی نكرد (شاید به‌خاطر این بود كه دروغ نگفتم و حاشا نكردم، شاید هم به‌خاطر این بود كه خودم آدم بد دهنی هستم و از فحش شنیدن ناراحت نمی‌شم و به حساب بی‌احترامی نمی‌ذارم). البته درسته كه كتك نخوردم، اما از اونجا كه مدت زیادی رو روی زانو نشستم (و زانوهام مشكل دارند) زانو درد بدی گرفتم، طوری كه الان بعد از گذشت 30 ساعت از اون ماجرا، هنوز هم نمی‌تونم پاهام رو صاف كنم و بدجوری می‌لنگم.

با وجود همه‌ی دردسرهایی كه ممكنه برام درست بشه، این‌ها رو نوشتم تا 2 تا نكته رو بگم:

نكته اول:
پرسنل نیروی انتظامی، حتا اونهایی كه جزو “آدم خوبا” نیستن، هم‌وطن ما هستن. اگر رفتارشون تنده یا گاهی غیر انسانیه، خودشون فكر می‌كنن كه دارن وظیفه‌شون رو انجام می‌دن. این مائیم كه باید حقیقت رو براشون روشن كنیم و بهشون بفهمونیم كه ما اغتشاش‌گر نیستیم.

نكته دوم:
وقتی چهار ساعت بازداشت بودن، این همه خاطره‌ی تلخ و شیرین داره، این همه استرس داره، این همه دردسر داره، پس اون‌هایی كه بیشتر از  100 روزه كه زندانی هستن یا دارن انفرادی رو تحمل می‌كنن چقدر حرف برای گفتن دارن؟
پس بیائیم با هر مذهب و اعتقادی كه داریم، حتا اگه به هیچ مذهبی اعتقاد نداریم، برای آزادی همه‌ی زندانی‌ها دعا كنیم و تا دیر نشده هر كاری از دست‌مون بر میاد، براشون انجام بدیم.

به امید روزی كه زندانی سیاسی نداشته باشیم؛
به امید روزی كه بازی استقلال و پرسپولیس، مساوی نشه؛
به امید روزی كه با نیروی انتظامی رفیق باشیم؛
به امید روزهای آفتابی …

روح‌مان آرام و قرار ندارد و قلب‌هاي‌مان مي خواهد كه از سينه بيرون بيايد.

از كتك خوردن نمي ترسيم؛ از دستگير شدن نمي ترسيم؛ براي شهادت آماده‌ايم؛ اما هيجان اين را داريم كه روز جمعه، چه خواهد شد؟

با همه‌ي توان مان به راهپيمايي مي رويم؛ باشد كه ضربه بزرگي به حكومت ديكتاتورها بزنيم و معادلات سياسي را بيش از گذشته به نفع خودمان تغيير دهيم.

(تيتر اين مطلب، قبلا توسط يكي از دوستان بالاترين ثبت شده بود، اما به سبب شرايط خاص اين روزها، مجددا استفاده شده)

1- احتمال دارد در راهپيمايي امسال به خاطر حضور ما سبزها، كار به درگيري بكشد و يكي از تيرهايي كه از طرف منافقين به قلب “ندا آقا سلطان” نشست (!) خداي نكرده به شما اصابت كند. درست است كه ما آماده‌ي شهادتيم اما انصاف نيست كه به شما آسيبي ببينيد.

2- در اين سي سال، شما عليه استكبار جهاني راهپيمايي كرديد، اجازه بدهيد امسال ما بر عليه استكبار داخلي راهپيمايي كنيم.

3- در اين سي سال، عليه استكبار شعار داديد، اما استكبار از بين نرفت. بگذاريد امسال ما بر عليه استكبار شعار بدهيم، اگر از بين نرفت قول مي دهيم در سالهاي بعد كاري به كار مراسم روز قدس نداشته باشيم.

4- از آنجا كه اكثريت قريب به اتفاق طرفداران جنبش سبز در اين راهپيمايي حضور ميليوني خواهند داشت، ممكن است رسانه‌هاي بيگانه، تصوير شما را هم نشان بدهند و شما هم جزو معترضين به حساب بيائيد و آبروي نظام بيشتر از اينها برود و تصوير شما شناسايي شود و خداي ناكرده براي شما مشكلي (از جنس شيشه نوشابه) پيش بيايد.

4- در روز جمعه، شعار شما “مرگ بر اسرائيل” است و شعار ما “نه غزه، نه لبنان، جانم فداي ايران”. از آنجا كه تعداد ما بيشتر است و در اين سه ماه، حنجره‌هاي ما قوي شده، شعارهاي شما در بين شعارهاي ما گم مي شود و خداي ناكرده دچار افسردگي خواهيد شد و در راهپيمايي بعدي (13 آبان) ترجيح مي دهيد كه در خانه بنشينيد. پس چه بهتر كه اين جمعه را در خانه بمانيد و از برنامه هاي شاد و مفرح رسانه‌ي ميلي لذت ببريد.

تو نشان دادي كه مي توان هم مسلمان بود هم آزاده.

تو نشان دادي كه مي توان هم آخوند بود هم انسان.

بي شك در تاريخ اين سرزمين تاريخي، از نام تو به نيكي ياد خواهد شد.

به همه‌ي مقدساتم قسم، حاضرم جانم را به پاي انسان آزاده‌اي چون تو فدا كنم؛ گرچه ناقابل است.

 2- محدود كردن ورود افراد به مسير راهپيمايي
با توجه به احساس خطر رژيم و هراسش از اين راهپيمايي، ممكن است تصميم بگيرند مسير راهپيمايي (انقلاب – آزادي) را قرق كنند و تنها به كساني اجازه‌ي ورود بدهند كه كارت بسيج يا سپاه داشته باشند. مطمئن باشيد كه آنقدر نيروي بسيجي و سپاهي و ذوب در ولايت دارند كه بتوانند يك راهپيمايي برگزار كنند.

 3- لغو راهپيمايي
در بدترين حالت، ممكن است راهپيمايي روز قدس را لغو كنند.
يادآوري: مراسم شبهاي قدر و سالگر آيت الله طالقاني هم بعد از 30 سال لغو شد.

4- تدابير شديد امنيتي در مسير راهپيمايي
به احتمال زياد، در كل مسير راهپيمايي، پليس ضد شورش و لباس شخصي‌ها حضور خواهند داشت و حتا بين جمعيت هم به صورت مخفي حضور دارند.

5- آزادكردن چند نفر از زندانيان
ممكن است در اواخر هفته، چند نفر از زندانيان را آزاد كنند و رافت اسلامي را به نمايش بگذارند. 

6- قطع كردن همه‌ي امكانات ارتباطي
ممكن است در روزهاي آخر، همه امكانات ارتباطي (مانند موبايل، اس ام اس، ماهواره، اينترنت) قطع شود. در اين صورت امكان هماهنگي ميان اعضاي جنبش سبز از بين مي رود و ما مجبور مي شويم بدون هيچ برنامه اي، لابه لاي جمعيت بسيجي و سپاهي به راهپيمايي مشغول شويم.
يادآوري: در برنامه‌ي “خريد سبز” كه براي بازار تهران تدارك ديده شده بود، به دليل نداشتن برنامه‌ي خاص، جمعيت معترض در ميان خيل عظيم مردم عادي گم شد و حضور مامورين در بازار، مانع شكل گيري هسته‌ي اوليه تجمع شد.

7- پخش تصاوير قديمي
رژيم، از كم بودن تعداد شركت‌كنندگان نمي ترسد، چراكه مي تواند تصاوير مربوط به راهپيمايي سال گذشته را پخش كند و فقط به افراد خاص اجازه بدهد در مسير حضور داشته باشند.

 8- لطمه زدن به حيثيت كروبي يا موسوي:
ممكن است رژيم، سناريوي جديدي را طراحي كند و با مطرح كردن يك ماجراي ساختگي، به حيثيت آقايان كروبي و موسوي لطمه بزند. به عنوان مثال: يك پرونده‌ي جعلي فساد اقتصادي به همراه چند شاهد تقلبي را جلوي دوربين بياورد.

گرچه در صورت حضور ميليوني اعضاي جنبش سبز، بسياري از اين ترفندها خنثي مي شود، اما بهتر است براي مقابله با ترفندهاي احتمالي رژيم، راهكاري بينديشيم. لطفا پيشنهادهاي خود را مطرح كنيد.

در لحظه‌ي ارسال اين مطلب، لينك مذكور، با 648 امتياز، پرطرفدار ترين مطلب اين سايت شده بود.

با تكثير اين نامه  و توزيع آن در ميان توده‌ي مردم، اين اقدام استاد را ارج بنهيم.

براي مشاهده‌ي اين موضوع، به لينك زير مراجعه كنيد:

http://balatarin.com/links/popular/month

همچنين، تصوير زير، مويد اين ادعاست: 

 1- نافرماني مدني:

 - از اس ام استفاده نمي كنيم تا مجبور شويم براي يك كار كوچك، 10 دقيقه با تلفن حرف بزنيم و قبض موبايلمان 3 برابر بيشر از قبل بيايد و با اين كار، دهن رژيم را سرويس مي كنيم!

- قبض آب و برق و تلفن را پرداخت نمي كنيم تا همه‌ي اينها قطع شود و مجبور شويم در زير نور شمع و به سبك انسانهاي اوليه زندگي كنيم و با آفتابه از آپارتمان همسايه آب مي آوريم و با اين كار، رژيم را به خاك سياه مي نشانيم!

- چرخ اتومبيل مان را پنچر مي كنيم تا مجبور باشيم از مترو استفاده كنيم و وقتي بعد از 1 ساعت توقف در ايستگاه مترو، در هيچ واگني جا نشديم، حكومت اسلامي به حكومتي ليبرال – دموكرات تبديل مي شود!

 2- مبارزه در عالم واقعي:

- هر روز وارد اينترنت مي شويم و در وبلاگمان چند تا فحش آبدار به رهبر مي دهيم و آبرويش را مي بريم و رهبر بركنار مي شود!

- در فيس بوك و توئيتر و بالاترين و دنباله و …، انقلاب به پا مي كنيم و رژيم سرنگون مي شود!

- بازي Call of Duty را روي كامپيوترمان نصب مي كنيم و هر روز به مدت 3 ساعت، خواهر و مادر دشمنان را يكي مي كنيم و همه‌ي لباس شخصي ها را از بين مي بريم!

- هر هفته، براي يك تجمع پرشور برنامه ريزي مي كنيم و هيچكداممان در آن شركت نمي كنيم، با اين كار يك راهپيمايي ميليوني شكل مي گيرد و ما پيروز مي شويم! -

آنقدر از خواندن بيانيه‌هاي اسلامي آقاي موسوي لذت مي بريم و آن را براي ديگران ارسال مي كنيم كه امام خميني ظهور كند و مملكت را به دوران درخشان دهه‌ي شصت ببرد!

3- همدردي:

- يك جعبه نوشابه مي خريم و هر روز يك شيشه نوشابه را در حياط خانه‌مان به زمين مي كوبيم تا با تجاوزشدگان در كهريزك همدردي كرده باشيم. با اين كار، جاي زخم همه‌ي تجاوزشدگان خوب مي شود و يادشان مي رود كه چه بلايي سرشان آمده!

- كمربندمان را سفت مي بنديم تا هميشه يادمان باشد زندانيان سياسي، چه فشار سنگيني را تحمل مي كنند. با اين كار، صادق لاريجاني دستور آزادي همه‌ي زندانيان سياسي را صادر مي كند! – …

دوستان گرامي، هم‌رزمان پرتلاش:

من به نوبه خودم احساس بي غيرتي مي كنم. ظاهرا بايد اسفنكترهاي مقعدم را براي پذيرش باتوم و شيشه نوشابه آماده كنم!

به قول يكي از دوستان:

«مهمترین فاکتور برای بدست آوردن آزادی، خایه است؛ که برای رهبران جنبش، “واجب” و برای بقیه، “مستحب موکد” است.»

بي ادبي ناشي از پريشان‌حالي من را ببخشيد.

“کردنش” ثواب است، لکن مع الاسف “افشا شدنش” مایه‌ي عذاب دنيوي و اخروي است.

ما از شما بدمون مياد!

(به بهانه‌ي دخالت مقام معظم معظم رهبري در در تمام مصيبت‌هاي اخير)

خر مرد رند

ولی اون روز اگه بخوایم “عدالت” رو رعایت کنیم، اول باید ببریم‌تون جایی که دست کسی بهتون نرسه، بعد اون چماق‌هاتون رو تا دسته توی …تون فرو کنیم، بعد از پا آویزون‌تون کنیم و مغزهای پوکتون رو با ساچمه پر کنیم، بعد بذاریمتون توی فریزر که توی خون و شاشتون جون بدین و یخ بزنین، بعد عین سگ بریزمتون روی هم و چالتون کنیم یه جایی که فک و فامیلتون تا آخر عمرشون در بدر دنبال جنازه تون بگردن. هر روز هم بیایم توی تلویزیون و برای زن و بچه هاتون لبخند بزنیم. هر کس هم خواست حرف بزنه چنان مادری ازش … که تا عمر داره با “عدالت” در نیفته.

نمی‌دونم، شاید تا وقتی که “عدالت” بیشتر از “انسانیت” برامون مهمه، بهتر باشه که همین شما حیوانات سر کار باشین که ما انسان بمونیم.

خر مرد رند

… مردي خري ديد به گل در نشسته و صاحب خر از بيرون كشيدن آن درمانده. مساعدت را (براي مساعدت) دست در دُم خر زده، قُوت كرد (زور زد). دُم از جاي كنده آمد. فغان از صاحب خر برخاست كه “تاوان بده!”
مرد به قصد فرار به كوچه‌اي دويد، بن بست يافت. خود را به خانه‌اي درافگند. زني آن‌جا كنار حوض خانه چيزي مي‌شست و بار حمل داشت (حامله بود) . از آن هياهو و آواز در بترسيد، بار بگذاشت (سقط كرد). خانه‌خدا (صاحب خانه) نيز با صاحب خر هم آواز شد.
مرد گريزان بر بام خانه دويد. راهي نيافت، از بام به كوچه‌اي فروجست كه در آن طبيبي خانه داشت. مگر جواني پدر بيمارش را به انتظار نوبت در سايه‌ي ديوار خوابانده بود؛ مرد بر آن پير بيمار فرود آمد، چنان كه بيمار در جاي بمُرد. پدر مرده نيز به خانه‌خداي و صاحب خر پيوست!
مرد، همچنان گريزان، در سر پيچ كوچه با يهودي رهگذر سينه به سينه شد و بر زمينش افگند. پاره چوبي در چشم يهودي رفت و كورش كرد . او نيز نالان و خون‌ريزان به جمع متعاقبان پيوست!
مرد گريزان، به ستوه از اين همه، خود را به خانه‌ي قاضي افگند كه “دخيلم!”. مگر قاضي در آن ساعت با زن شاكيه خلوت كرده بود! چون رازش فاش ديد، چاره‌ي رسوايي را در جانب‌داري از او يافت و چون از حال و حكايت او آگاه شد، مدعيان را به درون خواند.
نخست از يهودي پرسيد.
گفت: اين مسلمان يك چشم مرا نابينا كرده است، قصاص طلب ميكنم.
قاضي گفت: ديه مسلمان بر يهودي نيمه بيش نيست؛ بايد آن چشم ديگرت را نيز نابينا كند تا بتوان از او يك چشم بركند!
و چون يهودي سود خود را در انصراف از شكايت ديد، به پنجاه دينار جريمه محكومش كرد!
جوانِ پدر مرده را پيش خواند.
گفت: اين مرد از بام بلند بر پدر بيمار من افتاد، هلاكش كرده است. به طلب قصاص او آمده‌ام .
قاضي گفت : پدرت بيمار بوده است و ارزش حيات بيمار نيمي از ارزش شخص سالم است. حكم عادلانه اين است كه پدر او را زير همان ديوار بنشانيم و تو بر او فرودآيي، چنان كه يك نيمه‌ي جانش را بستاني!
جوانك را نيز كه صلاح در گذشت ديده بود، به تأديه‌ي سي دينار جريمه‌ي شكايت بي‌مورد محكوم كرد!
چون نوبت به شوي آن زن رسيد كه از وحشت بار افكنده بود، گفت: قصاص شرعاً هنگامي جايز است كه راهِ جبران مافات بسته باشد. حالي، مي‌توان آن زن را به حلال در فراش (عقد ازدواج)  اين مرد كرد تا كودكِ از دست رفته را جبران كند. طلاق را آماده باش!
مردك فغان برآورد و با قاضي جدال مي‌كرد، كه ناگاه صاحب خر برخاست و به جانب در دويد.
قاضي آواز داد: هي! بايست كه اكنون نوبت توست!
صاحب خر همچنان كه مي دويد فرياد كرد: مرا شكايتي نيست. محكم كاري را، به آوردن مرداني مي‌روم كه شهادت دهند خر مرا از گره‌گي دُم نبوده است!

همانطور که می دانیم، طی روزهای گذشته صحبت از ایجاد جبهه سیاسی توسط آقای موسوی بود و بالاخره ایشان در جمع انجمن اسلامی جامعه پزشکی ایران اعلام کرد تشکیلات سیاسی را پایه گذاری می کند که مطالبه اصلی آن اجرای بی کم و کاست قانون اساسی است١.

قبل از انتخابات ریاست جمهوری، آقای موسوی در یکی از جلسات آغازین تبلیغاتی خود در دانشگاه مازندران ( بابلسر)، به سوال دبیر انجمن اسلامی دانشگاه نوشیروان بابل که از وی پرسید:

” آقای موسوی قانون اساسی موجود ظرفیت هایی را برای تحقق آزادی و دموکراسی فراهم کرده است ولی از آن بیشتر ظرفیت‌های پرورش دیکتاتوری و قدرتمند شدن عده ای خاص و قلیل را دارد. آیا برای رعایت هر چه بیشتر حقوق شهروندی، حقوق بشر و تحقق آزادی و دموکراسی واقعی در کشور اعتقادی به اصلاح قانون اساسی دارید تا بیش از این شاهد سرکوب و دیکتاتوری نباشیم”٢.

 اینگونه پاسخ گفت:
“من صراحتا با اصلاح قانون اساسی مخالفم. من دیدم که چه کسی آن قانون اساسی را امضا کرد. من نمی گویم شما کافرید ولی این مواضع ما را به جایی درست نخواهد برد”. وی در ادامه گفت: “من کاملا به این قانون اساسی معتقدم و با آن وفادار خواهم ماند” ٣.

حال با توجه به نوع نگاه آقای موسوی به قانون اساسی فعلی جمهوری اسلامی ایران، نکاتی در این زمینه وجود دارد که به نظر می رسد روشن کردن آنها توسط وی، تاثیر قابل توجهی در پیوستن اقشار مختلف مردم به تشکیلات “راه سبز امید” خواهد داشت.

 ایشان بهتر میدانند که پیش نویس قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران ابتدا توسط آقای حسن حبیبی با استفاده از قوانین اساسی کشورهای اروپایی و نیز قانون اساسی وقت ایران تهیه شد و در اختیار آقای خمینی قرار گرفت. از آنجا که این پیش نویس به زعم وی کاملا سکولار بود و غیر اسلامی، دستور داد تا مجددا گروهی پیش نویس دیگری را تهیه نمایند. با وجود موافقت کامل ایشان با پیش نویس جدید، که در آن اثری از مسئله ولایت فقیه وجود نداشت، مجلس خبرگانِ قانون اساسی در مدت سه ماه و بدون توجه به این پیش نویس، قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را تدوین کرد. آقای خمینی در پاسخ به منتقدان و مخالفان این قانون، مخصوصا کسانی که با اصل ولایت فقیه مخالف بودند و آن را زمینه ساز آغاز نوع جدیدی از دیکتاتوری می دانستند، به صراحت اعلام کرد:

 ”امیدواریم که اگر فرض کنید که یک نقیصه‏ای باشد، بعدها در مجلس شورا این نقیصه رفع بشود. . . البته اگر چنانچه قانون اساسی یک اشتباهاتی فرض کنید در آن بشود با اینکه نشده است لکن اگر هم باشد بعدها که مستقر شد حکومت اسلامی، جمهوری اسلامی مستقر شد، رئیس جمهور تعیین شد، مجلس تحقق پیدا کرد، باز ممکن است که رسیدگی بشود، اگر نقصی داشته باشد باز نمایندگان مردم این کار را بکنند”٤.

در هرصورت قانون اساسی پس از تصویب در مجلس خبرگان قانون اساسی در تاریخ ۱۲ آذرماه ۱۳۵۸، به همه پرسی گذاشته شد و با توجه به فضای احساسی و پرشور اول انقلاب و تحت تأثیر شخصیت کاریزماتیک آقای خمینی و حمایتهای بی دریغشان از آن۵، رای بالایی کسب کرد.
شرایط سخت دهه اول انقلاب ، چه آن را خود ساخته از طرف نظام اسلامی برای سرکوب مخالفان، یا تحمیل شده از خارج برای سرنگونی این نظام بدانیم، یا اساسا ترکیبی از این دو، امکان توجه جدی به اصول مورد مناقشه قانون اساسی و بازنگری آن را از بین برد و تنها در ابتدای دهه دوم و کمتر ازیک ماه قبل از فوت آقای خمینی به این مهم توجه گردید. به نظر می رسد علت اصلی این توجه ، نه در بازنگری اصول متناقض با مردم سالاری و حقوق بشر این قانون، بلکه در گسترش حوزه عمل تمامیت خواهان در روزهای آخر زندگی آقای خمینی، از طریق افزايش اختيارات رهبری و افزودن کلمه “مطلق” به اصطلاح ولایت فقیه قرار داشت. اگر هدف از این بازنگری نارساییهای واقعی این قانون بود، در حقیقت باید یک سال قبل از آن مطرح می شد؛ یعنی زمانی که آن جنایت بزرگ اتفاق افتاد و هزاران نفر از نخبگان مخالف سیاسی و عقیدتی که برخی از آنها حتی حاضر به اعتراف ساختگی و مصاحبه با دوربینهای صدا و سیما شده و دوران محکومیت خود را می گذراندند، طی مرداد و شهریور١۳٦٧ در زندانهای نظام اسلامی، تنها با دستور شخص اول مملکت، در محاکمه های مجدد چند دقیقه ای به اعدام محکوم شده و به دار آویخته شدند، بدون اینکه امثال آقای موسوی احتمالا آگاهی و مطمئنا قدرت ممانعت از انجام آن را داشته باشند.

 
آقای خمينی در ارديبهشت ماه ۱۳٦٨ نامه ای خطاب به رئيس جمهور وقت، آقای علی خامنه ای، نوشت۶ و طی آن هيئتی متشكل از بيست نفر از آقایان مذهبی و سياسی، و همچنين پنج نماينده به انتخاب مجلس شورای ملی۷ را مأمور بازنگری و اصلاح قانون اساسی نمود:

 
” از آنجا كه پس از كسب ده سال تجربه عيني از اداره امور كشور، اكثر مسئولين و دست اندركاران و كارشناسان نظام مقدس جمهوری اسلامی ايران بر اين عقيده اند كه قانون اساسی با اينكه دارای نقاط قوت بسيار خوب و جاودانه است دارای نقايص و اشكالاتی است كه در تدوين و تصويب آن به علت جو ملتهب ابتدای پيروزی انقلاب و عدم شناخت دقيق معضلات اجرایی جامعه، کمتر به آن توجه شده است ؛ ولی خوشبختانه مسئله تتميم قانون اساسی پس از يكی دو سال مورد بحث محافل گوناگون بوده است و رفع نقايص آن يك ضرورت اجتناب ناپذير جامعه اسلامی و انقلابی ماست و چه بسا تاخير در آن موجب بروز آفات و عواقب تلخی برای انقلاب وكشور گردد و من نيز بر احساس و تكليف شرعی و ملی خود از مدتها قبل در فكر حل آن بوده ام كه جنگ ومسائل ديگر مانع از انجام آن می گرديد.
اكنون … هيئتی را برای رسيدگی به اين اصولی كه ذكر می شود تعیین می نمایم تا تایید آن را به آرای عموم مردم شريف و عزيز ايران بگذارند”۸.
تغييرات عمده حاصل از اين بازنگری عبارت بود از حذف شرط مرجعيت برای مقام رهبری، افزايش اختيارات رهبری، تغيير نام ولايت فقيه به ولايت مطلقه فقيه، افزايش اختيارات شورای نگهبان، تشكيل مجمع تشخيص مصلحت نظام، حذف مقام نخست وزيری و تغيير نام مجلس شورای ملی به مجلس شورای اسلامی.متمم قانون اساسی، همزمان با انتخابات دور پنجم ریاست جمهوری در مرداد ۱۳٦٨، یعنی دو ماه بعد از فوت آقای خمینی، با رأی مردمی که اغلب اطلاع دقیقی از مفاد آن نداشتند و بیشتر به خاطر انتخاب رئیس جمهور پای صندوقهای رأی رفته بودند، به تصویب رسید.

 
مسئله با توجه به این نکته بغرنج تر می شود که اکثر مشکلات اصلاح طلبان، از جمله خود آقای موسوی، در اصول ناصحیح و مبهم قانون اساسی فعلی ریشه دارد. باید توجه داشت که اگر شعار تشکیلات “راه سبز امید” اجرای بی کم و کاست اصول قانون اساسی است، نمی تواند اصولی از این قانون را که به حقوق شهروندی می پردازد، بپذیرد و اصولی را که در تضاد با آن قرار دارد، مورد توجه قرار ندهد؛ بلکه به نظر می رسد باید با قبول اصول مدافع حقوق شهروندی، خواستار تغییر اساسی در اصولی گردد که بشدت مانع استقرار نظامی مردمسالار در کشور هستند. در حال حاضر پیگیری این مطالبه، با توجه به هزینه هایی که جنبش سبز داده و پشتوانه مردمی این جنبش، امری ضروری و در عین حال انجام پذیر است.
به نظر نویسنده، مهمترین ایراد قانون اساسی به اصول مربوط به مسئله ولایت مطلقه فقیه و اختیارات نامحدود در نظر گرفته شده برای شخص ولی فقیه بازمی گردد. به وظایف زیر که مطابق اصل ۱۱۰ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران بر عهده ولی فقیه قرار داده شده است توجه کنیم:

 
• تعیین سیاستهای کلی نظام جمهوری اسلامی ایران پس از مشورت با مجمع تشخیص مصلحت نظام.
• نظارت بر حسن اجرای سیاستهای کلی نظام.
• فرمان همه‏پرسی.
• فرماندهی کل نیروهای مسلح.
• اعلام جنگ و صلح و بسیج نیروها.
• نصب و عزل و قبول استعفای‏:
- فقهای شورای نگهبان.
- عالیترین مقام قوه قضاییه.
- رییس سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران.
- ریییس ستاد مشترک.
- فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی.
- فرماندهان عالی نیروهای نظامی و انتظامی.
• حل اختلاف و تنظیم روابط قوای سه گانه.
• حل معضلات نظام که از طرق عادی قابل حل نیست، از طریق مجمع تشخیص مصلحت نظام.
• امضاء حکم ریاست جمهوری پس از انتخاب مردم. صلاحیت داوطلبان ریاست جمهوری از جهت دارا بودن شرایطی که در این قانون می‌آید، باید قبل از انتخابات به تأیید شورای نگهبان و در دوره اول به تأیید رهبری برسد.
• عزل رییس جمهور با در نظر گرفتن مصالح کشور پس از حکم دیوان عالی کشور به تخلف وی از وظایف قانونی، یا رأی مجلس شورای اسلامی به عدم کفایت وی بر اساس اصل هشتاد و نهم.
• عفو یا تخفیف مجازات محکومیت در حدود موازین اسلامی پس از پیشنهاد رییس قوه قضاییه.

“قوای حاکم در جمهوری اسلامی ایران عبارت‏اند از قوه مقننه، قوه مجریه و قوه قضاییه که زیر نظر ولایت مطلقه امر و امامت امت بر طبق اصول آینده این قانون اعمال می‏گردند . این قوا مستقل از یکدیگرند”. و در اصل ۵٧:

در ١۵ سال اخیر، اصلاح طلبان داخل نظام همواره سعی داشته اند در کنار پذیرش این اصول قانون اساسی، قدمی در راه مردمسالاری بردارند، درحالیکه الفبای دموکراسی با چنین برداشتی از حکومت بیگانه است. پذیرش این اصول، رشد جامعه مدنی و مسئله اصلاح گرایی را بصورتهای مختلف با مشکلات جدی مواجه نموده است:
- باوجود اینکه صدای اعتراض شخص آقای موسوی نیز مانند دیگر اصلاح طلبان به دفعات، علیه دروغ پراکنی و سیاستهای مغرضانه تبلیغاتی و جناحی صدا و سیما به آسمان برخاسته، اما احدی قدرت تغییر آن را نداشته و ندارد. رئیس فعلی صدا و سیما و سردار سابق سپاه پاسداران آقای ضرغامی، بارها خود را مطیع رهبر و سرباز ولی فقیه نامیده است.

 
- طرح اصلاح قانون مطبوعات در مجلس ششم، با حکم حکومتی ولی فقیه از دستور خارج شد و سخنان ولی فقیه در انتقاد از مطبوعات آزاد، آغاز توقیف دسته جمعی شریانهای تنفسی جامعه مدنی گردید. از آن پس دیگر حتی اگر روزنامه یا مجله ای برای نام بردن از ولی فقیه، اصطلاح “مقام معظم رهبری” را بصورت کامل درج نمی نمود، یعنی مثلا با عنوان “مقام رهبری” از او نام می برد، و یا اخبار مربوط به رهبر را در صفحه اول چاپ نمی کرد، مورد تذکر دادستانی به عنوان مدعی العموم! و هیئت نظارت بر مطبوعات قرار می گرفت و در صورت تکرار این عمل، توقیف می شد.

 
- در جریان پیگیری پرونده قتلهای زنجیره ای که طی آن جمعی از اندیشمندان و پاک ترین فرزندان ایران به فجیع ترین شکلی به قتل رسیدند، آقای انصاری راد، رئیس کمیسیون اصل نود مجلس ششم، بطور صریح اعلام کرد: ” ما در این پرونده به کسانی رسیدیم که قدرت احضار آنها را نداشتیم و بنابراین پرونده مسکوت ماند”٩.

- آقای جنتی و سایر فقهای شورای نگهبان، که همواره مورد انتقاد و حتی انزجار اصلاح طلبان قرار گرفته اند و نقش ویژه ای در انتصاب آقای احمدی نژاد به ریاست جمهوری داشته و به طور کلی از مهمترین ارکان انسداد دایره گردش نخبگان در نظام اسلامی ایران به شمار میرفته اند، توسط رهبری تعیین شده و به عنوان فیلتری قابل اعتماد همواره مورد تأیید او بوده اند. آقای تاجزاده، مسئول ستاد انتخابات دوره آقای خاتمی، بخاطر تقلب آشکار شورای نگهبان در انتخابات دور ششم مجلس و مخدوش کردن رای مردم با تغییر جای نماینده منتخب مردم، آقای علیرضا رجایی، و کاندیدای منتصب، آقای حداد عادل، که حد نصاب لازم را بدست نیاورده بود، رسما از آقای جنتی شکایت نمود و نتیجه این شد که نه تنها دبیر شورای نگهبان به دادگاه احضار نشد، بلکه هم اکنون آقای تاجزاده در زندان و زیر شکنجه تحت فشار است تا اعتراف نماید که تمام فعالیتهایش با همکاری بیگانگان و برای ایجاد انقلاب مخملی در ایران بوده است!

 
- نیروهای شبه نظامی معروف به لباس شخصی که وابسته به بسیج ، سپاه و سایر ارگانهای شناخته نشده مثل نوپو( نیروهای ویژه پاسدار ولایت) بوده و همیشه در هر مکانی برای سرکوب جنبشهای مدنی آماده اند، خود را سرباز رهبر میدانند. این گروهها در کنار نیروهای رسمی بسیج، سپاه، وزارت اطلاعات و نیروهای انتظامی، مسئول اصلی فجایع ببار آمده بعد از انتخابات ریاست جمهوری در ایران هستند؛ مردمی را که بصورتی کاملا مسالمت آمیز به خیابانها آمده بودند تا بر اساس اصل ٢۷ قانون اساسی١٠ تنها به نتیجه انتخابات اعتراض کنند، مورد ضرب و شتم قرار داده بازداشت کردند، شکنجه کردند، مورد تجاوز قراردادند، دهانشان را خورد کردند و کشتند. اینان خود را سربازان واقعی ولایت مطلقه فقیه می دانند و برای دفاع از ولی فقیه از هیچ جنایتی ابا ندارند و اصلا اینگونه تربیت شده اند.

 
- یکی از اتهامات همیشگی اندیشمندان منتقد بازداشت شده و فعالین زندانی جامعه مدنی، توهین به مقدسات نظام، یعنی در درجه اول، مقام رهبری، بوده است. دادستان معروف، آقای مرتضوی، که عامل مستقیم بازداشت، شکنجه و کشتار مخالفین فکری حکومت و متهم اصلی قتل زهرا کاظمی است، خود را همیشه پیرو منویات ولی فقیه و سرباز او دانسته است. در دادگاه معترضین به تقلب در انتخابات ریاست جمهوری نیز بارها مشاهده کرده ایم که اکثر متهمان شکنجه شده، مجبور بوده اند جملاتی مشابه را در خصوص درخواست ملتمسانه عفو از محضر رهبری که قلب مبارکش بخاطر توهینهای چند جوان نادان و فریب خورده جریحه دارشده است، تکرار کنند!١١
- آقای حسین شریعتمداری، نماینده مادام العمر ولی فقیه در روزنامه حکومتی کیهان، که نوشته های وی چیزی غیر از زبان مطبوعاتی رهبر را به نمایش نمی گذارد، یار نزدیک سعید امامی و کسی است که در بازجویی و اعتراف سازی های دهه شصت و هفتاد نقش مهمی داشته است. او پرونده های کیفری کسانی را در روزنامه خود منتشر می سازد که حتی هنوز بازداشت نشده اند و اقراری از آنها گرفته نشده است! آیا کسی می تواند وی را به اتهام هتاکی، افترا و ترویج ادبیات مبتذل محاکمه کرده و برکنار کند؟ آیا آقایان موسوی و کروبی می توانند در مقابل تهمت های متعدد این روزنامه، از جمله این افترا که ” کشته شدگان اخیرتوسط اوباش استخدام شدهء خاتمی و موسوی به قتل رسیده اند”١٢، از نهادی قانونی کمک گرفته، شکایت به آن برده و اعاده حیثیت کنند؟

- آقای احمدی نژاد که تقریبا تمامی عملکردش مورد انتقاد اصلاح طلبان و نیز آقای موسوی قرار گرفته است، همواره مورد حمایت رهبر قرار داشته است. حتما آقای موسوی سخنان آقای احمدی نژاد را راجع به مخالفانش بیاد دارند و می دانند که او در جلسات خصوصی اش با رهبری به کوته فکری و سبک مغزی منتقدان دولت کریمه می خندند! این ولی مطلقه فقیه بود که بلافاصله بعد از پایان مهلت رای گیری و قبل از تایید صحت انتخابات توسط شورای نگهبان، در اقدامی شتابزده و برای خلع سلاح معترضین، انتخاب مجدد احمدی نژاد را به ریاست جمهوری تبریک گفت و در آن نماز جمعه معروف، به صراحت دیدگاههای خود را نزدیک به افکار وی دانست و مردم را تهدید کرد که در صورت ادامه اعتراض به نحوه انتخاب “رئیس جمهور منتخب”، عواقب ناگواری را تجربه خواهند کرد. و همگان دیدند که از آن پس چه بر سر این مردم آمد و ناگواری این عواقب را نه تنها مردم ایران، بلکه کل دنیا به سوگ نشستند.

مهمترین نکته ای که در این زمینه قابل توجه است، کمک قانون اساسی به ترسیم شخصیتی فرا انسانی از ولی فقیه و تقدس بخشیدن به وجود اوست. درست است که بر اساس اصل صد و هفتم قانون اساسی، رهبر در برابر قوانین با سایر افراد کشور مساوی است و مطابق اصل صد و یازدهم، مجلس خبرگان ناظر عملکرد رهبر است و در صورت لزوم می تواند وی را از رهبری خلع نماید١٣، اما با “ولی فقیه” دانستن رهبر و تأیید “مطلقه” بودن ولایت او، عملا صحبت از نظارت بر عملکرد وی بی معناست. واقعیت نیز مؤید این امر است، زیرا نشستها و اطلاعیه های مجلس خبرگان در دوره های مختلف، نشان دهنده اطاعت محض این نهاد از رهبر بوده و حتی کورسویی از نقش نظارتی و کنترلی در آن به چشم نمی خورد. صد البته روشن است که چنین مجلسی با اعضای صرفا روحانی، متوسط عمر بالای ٦۵سال و دست چین شده شورای نگهبان، نهادی که با اعمال نظارت استصوابی خود عملا انتخابات را بی معنی نموده، نمی تواند نقش دیگری ایفا کند.

 
این نیز یکی دیگر از ایرادات اساسی قانون اساسی است که از طرفی امکان کسب مقام رهبری و از طرف دیگر اختیار انتخاب رهبر را در انحصار قشر بسیار محدودی از مردان قرار می دهد که درصد بالایی از آنان نه تنها در امور سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی خبره به شمار نمی روند، بلکه اغلب به خاطر محیطی که در آن تربیت یافته اند و با توجه به دروسی که تحصیل می کنند، بنظر می رسد از جامعه کنونی عقب تر و با مردم و دغدغه های روزمره شان بیگانه اند. از طرف دیگر، دولتی شدن روحانیت و اعمال نظر شدید نمایندگان ولی فقیه در اعطای مقام اجتهاد و مرجعیت به روحانیون، امید به امکان تشکیل مجلس خبرگانی بی طرف را از بین می برد.

 
نمونه های دیگر ایرادات و ابهامات موجود در قانون اساسی، مثل عدم توجه کافی به مسئله حقوق زنان و روح مردسالار این قانون، ابهام در اختیارات شورای نگهبان و … همواره ازطرف اندیشمندان، حقوقدانان و به خصوص فعالین جنبش زنان مورد انتقاد قرار گرفته و بر بازبینی و اصلاح آنها تاکید شده است.

 
ناامید کننده ترین بخش قانون اساسی زمانی چهره می نماید که بخواهیم در سایه این قانون، به اصلاح اصول مربوط به ولایت مطلقه فقیه معتقد باشیم؛ زیرا محدود کردن اختیارات رهبری و تقدس زدایی از ولایت فقیه در جهت رسیدن به نظامی مردم سالار از طریق بازبینی قانون اساسی، امری است محال. مطابق اصل ۱۷۷ که در متمم مرداد ١٣٦٨به عنوان آخرین اصل به قانون اساسی اضافه شد:

 
“بازنگری در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، در موارد ضروری به ترتیب زیر انجام می‌گیرد. مقام رهبری پس از مشورت با مجمع تشخیص مصلحت نظام طی حکمی خطاب به رییس جمهور موارد اصلاح یا تتمیم قانون اساسی را به شورای بازنگری قانون اساسی با ترکیب زیر پیشنهاد می‌نماید:
اعضای شورای نگهبان.

روسای قوای سه گانه.
اعضای ثابت مجمع تشخیص مصلحت نظام.

پنج نفر از اعضای مجلس خبرگان رهبری.

ده نفر به انتخاب مقام رهبری.

سه نفر از هیأت وزیران.

سه نفر از قوه قضاییه.

ده نفر از نمایندگان مجلس شورای اسلامی.

سه نفر از دانشگاهیان.
… مصوبات شورا پس از تأیید و امضای مقام رهبری باید از طریق مراجعه به آرای عمومی به تصویب اکثریت مطلق شرکت‏کنندگان در همه‏پرسی برسد. … محتوای اصول مربوط به اسلامی بودن نظام و ابتنای کلیه قوانین و مقررات بر اساس موازین اسلامی و پایه‏های ایمانی و اهداف جمهوری اسلامی ایران و جمهوری بودن حکومت و ولایت امر و امامت امت و نیز اداره امور کشور با اتکاء به آراء عمومی و دین و مذهب رسمی ایران تغییر ناپذیر است.”

 
مطابق این اصل، پیشنهاد بازنگری را رهبر ارائه می کند و نگاهی سطحی به ترکیب اعضای شورای بازنگری نشان می دهد که انتخاب آن در انحصار رهبر قرار دارد. مصوبات شورا نیز بدون تأیید رهبر فاقد اعتبار است. طبق اصل صد و ده قانون اساسی که قبلا بدان اشاره شد، فرمان همه پرسی نیزتنها در حیطه اختیارات رهبری است.

قابل تأمل ترین نکته اصل صد و هفدهم، که در آخرین جمله قانون اساسی، آب پاکی را بر روی دست تمام معتقدان به بازبینی این قانون می ریزد، تغییر ناپذیری محتوای اصول مربوط به ولایت امر و امامت امت است. یعنی اعضای بیست نفره شورای بازنگری قانون اساسی در سال ١٣٦٨ تصمیمی را اتخاذ کرده اند که تا ابد و برای نسلهای بعدی لازم الاجرا است، بدون اینکه حقی برای بازبینی و تصحیح، برای آنان قائل شده باشند!
اینجاست که نگاهی دقیقتر و موشکافانه به مسئله بازنگری قانون اساسی، می تواند زوایای دیگری را آشکار نماید. تقارن زمانی عزل آقای منتظری، دستور بازنگری قانون اساسی، مرگ آقای خمینی و انتخاب آقای خامنه ای به عنوان رهبر، سوالاتی را در اذهان کنجکاو ایجاد می کند که تلاش برای پاسخ به آنها از واقعیتی دردناک پرده بر می دارد.

 
در زمان بازنگری قانون اساسی آقای خمینی در اغماء بسر می برد؛ آقای منتظری با اتهامات برنامه ریزی شده آقایان احمد خمینی، خامنه ای، رفسنجانی، ری شهری و… از قائم مقامی کنار گذاشته شده بود١٤ و از طرف دیگر آقای خامنه ای درجه اجتهاد نداشت و مرجع تقلید نیز به شمار نمی رفت١٥. به نظر می رسد در این شرایط ، تغییر قانون اساسی به نحوی انجام پذیرفت که ایشان بدون دردسر و برای همیشه قدرت را در دست گیرد. تنها مشکل باقیمانده، میزان پایین مقبولیت وی در مجلس خبرگان برای احراز پست رهبری بود. این مهم نیز با درایت آقای رفسنجانی، رایزنیهای وی و تأثیر گذاری عاطفی بر جلسه رأی گیری مجلس خبرگان با نقل خاطراتی غیر مستند از آقای خمینی، انجام پذیرفت۱۶.

به نظر صاحب این قلم، بازنگری قانون اساسی بیشتر برای دست بردن در آن، نه اصلاح این قانون و در جهت تغییر و دستکاری در اصول مربوط به ولایت فقیه برای تضمین و مادام العمر نمودن حاکمیت آقای خامنه ای صورت پذیرفت و بدین دلیل فاقد مشروعیت می باشد.
حال، تقاضا از آقای موسوی این است که با توجه به مطالب ذکر شده، حداقل نکات زیررا روشن نمایند:
١- اولا به این سوال پاسخ داده شود که آیا به قانون اساسی که تنها طی سه ماه تدوین گشت وامکان بازنگری در
آن حتی توسط آقای خمینی هم مجاز شمرده شد، نمی توان ایرادی وارد کرد و طالب اصلاح آن شد؟
ثانیا با توجه به اینکه آقای موسوی از اعضای شورای بازنگری قانون اساسی بوده اند و از نزدیک در
جریان مصوبات آن قرار داشته اند، آیا شخصا با متمم قانون اساسی و روند تصویب آن موافقند؟ و اینکه آیا
می شود جمعی بیست و پنج نفره، قانونی را نوشته و تصویب کنند و آن را تا ابد لازم الاجرا بدانند؟ باید
متذکر شد که بازنگری های انجام شده در سال ١٣٦٨ به علت فوت آقای خمینی، به امضای ایشان نرسیده
بود.

 
٢- در صورت امکان، ایشان به صراحت نظر خود را راجع به مسئله ولایت مطلقه فقیه، بصورتی که در قانون
اساسی آمده، بیان کنند. روشن شدن این نکته که کدامیک از نظریه های دولت در اسلام برای ایشان قابل
قبول است، کمک زیادی برای باز کردن مسئله خواهد کرد.
آیا برای ایشان پذیرفتنی است که در دنیای کنونی، شخصی تحت عنوان ولی مطلقه فقیه اختیارجان، مال،
افکار و اموال مردم را داشته باشد و به تنهایی تمام قدرت سیاسی را در دست گیرد؟
اصلا لزومی دارد که چنین فردی وجود داشته باشد تا این نظام، نظامی اسلامی تلقی شود؟
آیا عمل به ارزشهای اسلامی در جامعه ما بیشتر است، که در آن با وجود داشتن تمدنی کهن و ذخایر عظیم گاز و نفت و منابع انسانی، متاسفانه عدم آزادی اندیشه و بیان، دروغ، فقر، خود فروشی، تورم، فساد اداری، بیکاری، اعتیاد و… بیداد می کند، یا دربرخی از نظامهای سیاسی غیر دینی که هیچ یک از این منابع را در اختیار ندارند اما مردمشان در رفاه و آسایش مطلق بسر می برند و برای تک تکشان حقی و ارزشی است که در کشور ما تنها ولی فقیه دارای آن است؟

 
آیا در حال حاضر، نظامی غیر اسلامی را سراغ دارید که در آن امکان انجام جنایاتی مشابه آنچه در دو ماه گذشته در نظام اسلامی ایران به وقوع پیوسته است، وجود داشته باشد؟ آیا می توان برای حفظ اسلام در جهت اعتراف سازی، تحقیر و شکستن مقاومت زندانیان، به آنان اعم از زن و مرد، بصورت وحشیانه ای تجاوز کرده و پس از فاش شدن برخی از آنها، در یک مورد طی نمایشی مضحک، سردار سپاه پاسداران، در رسانه ملی که زیر نظر مستقیم ولی فقیه اداره می شود در نقش کارمند اداره ثبت احوال ظاهر شده و با کمک گرفتن از خویشاوندان فرمانده کنونی بسیج، که مستقیما توسط ولی فقیه به این مقام منصوب شده است، و فشار او بر این خانواده که فرزندی هم نام با یکی از قربانیان دارند، به مردم دروغ گفته و اصل مسئله را انکار نمایند؟
آیا می توان به بهانه دفاع از ولایت فقیه، دهها تن از مخالفان تقلب در انتخابات را که بصورتی کاملا مسالمت آمیز به خیابانها آمده بودند تا رأیشان را پس بگیرند، وحشیانه مورد ضرب و شتم قرار داد، کشت و جنازه هایشان را در سردخانه های گوشت منجمد و سپس مخفیانه دفنشان کرد، در حالیکه خانواده هایشان هر روز در مقابل زندانها چشم انتظار آزادی عزیزانشان هستند؟
با چه توجیهی می توان نظریه پرداز سیاسی فرهیخته ای مثل آقای حجاریان را که قبلا توسط لباس شخصی های فدایی رهبر ترور نیمه موفق شده و به سختی به زندگی خود ادامه می دهد، بازداشت کرد، تحت شکنجه قرار داد و اعترافاتی را برای او ساخت و در دادگاهی فرمایشی ارائه کرد که به نظر می رسد با هدف توجیه نظری نظام ولایت فقیه نوشته شده است، اما ارزشی جز آشکار ساختن سطح سواد و آگاهی بسیار پایین بازجویان پرونده ندارد؟۱۷
نظامهای سیاسی مردمسالاری که تکثر قوا را به معنای واقعی آن مبنای شکل گیری خود قرارداده و با هیچ یک از مشکلات جاری ما برخورد نکرده اند چه کاستی دارند؟ آیا نمی توان حکومت را امری زمینی و غیر مقدس دانست ودر عین حال مذهبی بود؟

 
این مسئله از این جهت حائز اهمیت است که یکی از دغدغه های اصلی اندیشمندان اصلاح طلب داخل و خارج از حکومت، سوال ازامکان آشتی بین حکومت اسلامی و نظام مردمسالار است و تجربه نظام اسلامی ایران، اکثر آنان را به این نتیجه رسانده که باید در قوانین موجود تغییری بنیادین صورت پذیرد تا در صورت تغییر شرایط، دیگر بار در ورطه استبداد دینی گرفتار نشویم.
نگارنده این متن، آقای موسوی را شخصیتی می داند با صداقت، ذکاوت و دوراندیشی بدور از مصلحت زدگی و فردی عارف مسلک که جیفه دنیا برایش پشیزی ارزش ندارد. با توجه به این شناخت، امید دارد که پاسخ روشن وی به نکات مطرح شده، کمکی باشد برای رشد شجره طیبه “راه سبز امید”.

 منابع:
 

 ١- http://norooznews.org/news/13455.php

٢-  http://news.iransarfaraz.com/news/5604.html

٣- همان

٤- صحیفه نور، جلد ٦  ص.٣٤٧، تاریخ ١٥. ٩.۱۳٥٨

۵- ایشان به صراحت مردم را تشویق می کردند که به این قانون رای مثبت دهند: اینجانب در روز اخذ آرا رای مثبت می‏دهم و از       

    تمام برادران و خواهران عزیز خود از هر قشری و در هر مسلکی هستند تقاضا می‏کنم که به این قانون سرنوشت‏ساز رای 

    مثبت‏بدهند. . . از این تکلیف شرعی شما را باز ندارند. همان، ص.٣۲۳، تاریخ ٧.٩.۱۳٥٨          

۶- با وجود بیماری آقای خمینی و حال وخیم وی، نوشتن این نامه توسط ایشان بعید به نظر می رسد.

۷- بعد از بازنگری قانون اساسی، مجلس شورای ملی به مجلس شورای اسلامی تغییرنام یافت.

۸- صحيفه نور, جلد ۲۱، ص.١۲۲ ، تاریخ ٤.۲.١۳٦٨

٩-  http://www.rsf-persan.org/article8615.html                    

١٠- اصل ۲٧ قانون اساسی: تشکیل اجتماعات و راه‏پیمایی‏ها، بدون حمل سلاح، به شرط آن که مخل به مبانی اسلام نباشد آزاد

     است.

١١- یکی از روشن ترین این موارد را می توان در بخشهای پایانی دفاعیات آقای سعید شریعتی، عضو شورای مرکزی حزب مشارکت،

    مشاهده کرد:  http://www.farsnews.net/newstext.php?nn=8806030701   

١٢- روزنامه کیهان، ٨.٥.١٣٨٨

١٣- اصل صد و یازدهم در این باره چنین می گوید: 
   هرگاه رهبر از انجام وظایف قانونی خود ناتوان شود یا فاقد یکی از شرایط مذکور در اصول پنجم و یک صد و نهم گردد یا       

    معلوم شود از آغاز فاقد بعضی از شرایط بوده است, از مقام خود برکنار خواهد شد.

١٤- برای اطلاعات بیشتر در این زمینه،  به کتاب خاطرات آیت الله منتظری مراجعه کنید.

١٥- در متمم قانون اساسی، شرط مرجعیت از مجموعه شرایط رهبری حذف شد.

۱۶- http://www.youtube.com/watch?v=m6i47gyMKMM          

۱۷-  http://www.farsnews.net/newstext.php?nn=8806030459

آقاي صيد علي:

مي داني چرا ما جوان‌ها اين طور به جان تو افتاديم؟ مي داني چرا همين جوان‌هايي كه به خيال تو، يا شيشه كش بودند، يا خانم باز، يا بسيجي، اين گونه پايه هاي حكومت تو را سست كرده اند؟ مي داني معلم ما چه كسي بوده؟ مي داني درس مبارزه را از چه كسي ياد گرفتيم؟

از خود شماها، از همين شما آخوندهاي مفت خور!

از زبان شما شنيديم كه امام حسين، حج خود را رها كرد و به مبارزه با حكومت اسلامي فاسد شتافت و جانش را و بهترين يارانش را در اين راه فدا كرد.

- از شما يادگرفتيم كه خون بر شمشير پيروز است

- از شما ياد گرفتيم كه “ان الارض، يرثها عبادي الصالحون”

- از شما ياد گرفتيم كه يك گروه كوچك با ايمان بر يك گروه بزرگ و تا دندان مسلح بي ايمان پيروز مي شود

- از شما شنيديم كه امام علي، چگونه از ظلمي كه بر يك زن يهودي رفته بود برآشفت؛ و از شما شنيديم كه مولا علي، با قاتل خود چگونه رفتار كرد؛ و اين گونه بود كه معني حاكم عادل را درك كرديم

- از شما شنيديم كه “الملك يبقي مع الكفر، و لا يبقي مع الظلم”

- از شما آموختيم كه مرگ، ترس ندارد

- اين شما بوديد كه شهد شهادت را براي ما توصيف كرديد

- از انقلابي كه كرديد ياد گرفتيم مي شود سلطنت 2500 ساله را سرنگون كرد

- از جنگتان با عراق ياد گرفتيم بايد قيد خانه و خانواده را زد و براي دفاع از ناموس و ايمان و وطن به جبهه ي جنگ رفت؛

آقاي صيدعلي، دقت كن:

ما بچه هاي جنگيم

بجنگ تا بجنگيم!

پس از انتخابات هم، مردم و فعالان سياسي و نخبگان و روزنامه نگاران، دسته جمعي به “گـا” رفته اند و هنوز بر نگشته اند. سردمداران هم مدام از خوب بودن آب و هوای “گـا” و لزوم به “گـا” بودن مردم تا سالیان دور خبر می دهند.

آموزش و پرورش شكور شرایط مدارس را طوری طراحی کرده که فضای آن همواره اتمسفر و حال و هوای “گـا” را تداعی کند و کودکان و نوجوانان وقتی به مدرسه می روند به “گـا” رفتن را به طور نمادین تجربه کنند. در واقع با تمهید چنین مدارسی معلمان و دانش آموزان به همراه والدینشان گویی هر روز به “گـا” میروند، که این هم نشانه پیشرفت علم در این سرزمین است.

از سالیان دور و از زمان رضا خان، همه‌ي سربازان وظيفه،  24 ماه خدمت خود را به “گـا” رفته اند؛ این بدان سبب است که کلیه ی مردان هم مانند زنان در طول زندگی‌شان حداقل یک بار به “گـا” رفته باشند.
اما در باره دختران بالغی که دوران تحصیلات اولیه را با موفقیت می گذرانند توضیح خاصی داده نمی شود؛ چرا که اين دختران، از عنفوان بلوغ در حسرت رفتن به “گـا” روز ها و شبها را سپری می کنند و اشتیاق دختران در عزیمت به “گـا” چنان است که همواره روزهای خوش ماه عسل را به “گـا” می روند.

به نقل از:
 http://freedomgreen.wordpress.com/

دوستاني كه طراح برنامه‌ها هستند، دستشان درد نكند. اما به اين نكات هم توجه كنند:
1- بهتر است قبل از اين كه برنامه اي را طراحي كنيد، يك سر به آن محل بزنيد و جوانب كار را در نظر بگيريد و موجب ضايع شدن كساني نشويد كه انر انر تا آنجا رفته اند.
2- از افراد ديگري هم مشورت بگيريد. صرف اين كه پيشنهاد شما در سايت بالاترين با استقبال مواجه شد، دليل بر اجرايي بودن آن نيست.

پاينده باد حماسه‌ي  خون و خرد و فرياد

-  موسوي و كروبي دستگير مي شوند وجنبش سركوب مي‌شود؟
- نظام سرنگون مي‌شود؟
- حكومت مجبور مي شود احمدي نژاد را قرباني كند؟
- مردم دست از خواسته‌هاي‌شان مي كشند و به دنبال زندگي عادي شان مي روند؟
- …